Η ακρίβεια «διώχνει» τους φοιτητές – 600 παιδιά εκτός Πανεπιστημίου, γιατί οι οικογένειες δεν αντέχουν το κόστος
Δεν φτάνει να περάσει ένα παιδί στο Πανεπιστήμιο. Πρέπει και η οικογένεια να μπορεί να πληρώσει για να πάει. Και στην Πάτρα τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτή η δυνατότητα περιορίζεται επικίνδυνα.
Περίπου 600 φοιτητές χάθηκαν φέτος από το Πανεπιστήμιο Πατρών, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε ο πρύτανης Χρήστος Μπούρας.
Από τους 4.881 επιτυχόντες, οι 266 δεν γράφτηκαν ποτέ, ενώ άλλοι 350 ξεκίνησαν τη διαδικασία αλλά δεν την ολοκλήρωσαν.
Και πίσω από αυτούς τους αριθμούς υπάρχει μια πολύ πιο σκληρή πραγματικότητα:
Η ακρίβεια έχει αρχίσει να καθορίζει ποιος μπορεί να σπουδάσει μακριά από το σπίτι του και ποιος όχι.
Πέρασε στο Πανεπιστήμιο – αλλά δεν μπορεί να πάει!
Αυτό είναι το παράδοξο της εποχής.
Ένα παιδί μπορεί να περάσει στο Πανεπιστήμιο, να πετύχει τον στόχο του και να έχει μια θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά η οικογένειά του να βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν απλό και brutal υπολογισμό:
Μπορούμε να πληρώνουμε κάθε μήνα το ενοίκιο και όλα τα υπόλοιπα;
Γιατί το κόστος δεν σταματά στο ενοίκιο.
Είναι η εγγύηση, το ρεύμα, το νερό, το internet, το φαγητό, οι μετακινήσεις, τα εισιτήρια για την επιστροφή στο σπίτι και όλα όσα απαιτεί η διαμονή ενός νέου σε άλλη πόλη.
Για μια οικογένεια που ήδη παλεύει με την ακρίβεια, αυτό μπορεί να σημαίνει εκατοντάδες ευρώ κάθε μήνα.
Και κάπου εκεί, η «δωρεάν παιδεία» αποκτά ένα πολύ διαφορετικό νόημα.
Το Πανεπιστήμιο μπορεί να μην ζητά δίδακτρα, αλλά η ζωή γύρω από αυτό κοστίζει πλέον ακριβά.
Η Πάτρα δεν είναι πλέον φθηνή φοιτητούπολη
Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών έχει ήδη συνδέσει μέρος των απωλειών με το κόστος διαβίωσης και ιδιαίτερα με τη στέγαση.
Και αυτό δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια.
Η φοιτητική κατοικία έχει γίνει κρίσιμος παράγοντας στην απόφαση μιας οικογένειας.
Η εποχή που ο γονιός έλεγε «το παιδί πέρασε, θα βρούμε ένα σπίτι» δεν είναι πλέον αυτονόητη.
Τώρα προηγείται ο υπολογισμός.
Πόσο έχει το σπίτι; Πόσο θα κοστίσει τον μήνα; Πόσα θα χρειάζεται συνολικά το παιδί; Μπορούμε να το σηκώσουμε;
Και αν η απάντηση είναι «όχι», η θέση στο Πανεπιστήμιο μένει κενή.
Οι 600 χαμένες εγγραφές δεν είναι απλώς ένας αριθμός
Προφανώς, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι και οι 600 περιπτώσεις οφείλονται στην ακρίβεια.
Υπάρχουν και άλλοι λόγοι: η επιλογή σπουδών κοντά στον τόπο κατοικίας, άλλες εκπαιδευτικές επιλογές, η Αθήνα και διαφορετικές προτεραιότητες των νέων.
Όμως το οικονομικό πρόβλημα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από στατιστικές.
Όταν το κόστος στέγασης γίνεται κριτήριο για το αν ένας επιτυχών θα πάει τελικά στο Πανεπιστήμιο, τότε η ακρίβεια δεν είναι απλώς πρόβλημα κατανάλωσης.
Είναι πρόβλημα κοινωνικής κινητικότητας και πρόσβασης στην εκπαίδευση.
Πέρυσι ήταν προειδοποίηση – φέτος γίνεται καμπανάκι
Η περσινή εικόνα είχε ήδη δείξει ότι κάτι αλλάζει.
Η προσέλευση νέων φοιτητών είχε καταγραφεί μειωμένη κατά περίπου 40%-45% σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο.
Η τιμή έγινε το πρώτο και σημαντικότερο φίλτρο.
Η πίεση έγινε αισθητή όχι μόνο στις εγγραφές, αλλά και στην αγορά κατοικίας και στην οικονομική δραστηριότητα γύρω από το Πανεπιστήμιο.
Χαρακτηριστικό είναι ότι τα προηγούμενα χρόνια τα διαθέσιμα σπίτια που θεωρούνταν «καλά» έφευγαν σχεδόν αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Πλέον η εικόνα έχει αλλάξει.
Οι οικογένειες ψάχνουν περισσότερο, συγκρίνουν περισσότερο και –κυρίως– κοιτούν πρώτα την τιμή.
Η Πάτρα βλέπει πλέον μετρήσιμα τις συνέπειες μιας αγοράς κατοικίας και ενός κόστους ζωής που λειτουργούν ως οικονομικό φίλτρο.
www.bankingnews.gr
Περίπου 600 φοιτητές χάθηκαν φέτος από το Πανεπιστήμιο Πατρών, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε ο πρύτανης Χρήστος Μπούρας.
Από τους 4.881 επιτυχόντες, οι 266 δεν γράφτηκαν ποτέ, ενώ άλλοι 350 ξεκίνησαν τη διαδικασία αλλά δεν την ολοκλήρωσαν.
Και πίσω από αυτούς τους αριθμούς υπάρχει μια πολύ πιο σκληρή πραγματικότητα:
Η ακρίβεια έχει αρχίσει να καθορίζει ποιος μπορεί να σπουδάσει μακριά από το σπίτι του και ποιος όχι.
Πέρασε στο Πανεπιστήμιο – αλλά δεν μπορεί να πάει!
Αυτό είναι το παράδοξο της εποχής.
Ένα παιδί μπορεί να περάσει στο Πανεπιστήμιο, να πετύχει τον στόχο του και να έχει μια θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά η οικογένειά του να βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν απλό και brutal υπολογισμό:
Μπορούμε να πληρώνουμε κάθε μήνα το ενοίκιο και όλα τα υπόλοιπα;
Γιατί το κόστος δεν σταματά στο ενοίκιο.
Είναι η εγγύηση, το ρεύμα, το νερό, το internet, το φαγητό, οι μετακινήσεις, τα εισιτήρια για την επιστροφή στο σπίτι και όλα όσα απαιτεί η διαμονή ενός νέου σε άλλη πόλη.
Για μια οικογένεια που ήδη παλεύει με την ακρίβεια, αυτό μπορεί να σημαίνει εκατοντάδες ευρώ κάθε μήνα.
Και κάπου εκεί, η «δωρεάν παιδεία» αποκτά ένα πολύ διαφορετικό νόημα.
Το Πανεπιστήμιο μπορεί να μην ζητά δίδακτρα, αλλά η ζωή γύρω από αυτό κοστίζει πλέον ακριβά.
Η Πάτρα δεν είναι πλέον φθηνή φοιτητούπολη
Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών έχει ήδη συνδέσει μέρος των απωλειών με το κόστος διαβίωσης και ιδιαίτερα με τη στέγαση.
Και αυτό δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια.
Η φοιτητική κατοικία έχει γίνει κρίσιμος παράγοντας στην απόφαση μιας οικογένειας.
Η εποχή που ο γονιός έλεγε «το παιδί πέρασε, θα βρούμε ένα σπίτι» δεν είναι πλέον αυτονόητη.
Τώρα προηγείται ο υπολογισμός.
Πόσο έχει το σπίτι; Πόσο θα κοστίσει τον μήνα; Πόσα θα χρειάζεται συνολικά το παιδί; Μπορούμε να το σηκώσουμε;
Και αν η απάντηση είναι «όχι», η θέση στο Πανεπιστήμιο μένει κενή.
Οι 600 χαμένες εγγραφές δεν είναι απλώς ένας αριθμός
Προφανώς, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι και οι 600 περιπτώσεις οφείλονται στην ακρίβεια.
Υπάρχουν και άλλοι λόγοι: η επιλογή σπουδών κοντά στον τόπο κατοικίας, άλλες εκπαιδευτικές επιλογές, η Αθήνα και διαφορετικές προτεραιότητες των νέων.
Όμως το οικονομικό πρόβλημα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από στατιστικές.
Όταν το κόστος στέγασης γίνεται κριτήριο για το αν ένας επιτυχών θα πάει τελικά στο Πανεπιστήμιο, τότε η ακρίβεια δεν είναι απλώς πρόβλημα κατανάλωσης.
Είναι πρόβλημα κοινωνικής κινητικότητας και πρόσβασης στην εκπαίδευση.
Πέρυσι ήταν προειδοποίηση – φέτος γίνεται καμπανάκι
Η περσινή εικόνα είχε ήδη δείξει ότι κάτι αλλάζει.
Η προσέλευση νέων φοιτητών είχε καταγραφεί μειωμένη κατά περίπου 40%-45% σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο.
Η τιμή έγινε το πρώτο και σημαντικότερο φίλτρο.
Η πίεση έγινε αισθητή όχι μόνο στις εγγραφές, αλλά και στην αγορά κατοικίας και στην οικονομική δραστηριότητα γύρω από το Πανεπιστήμιο.
Χαρακτηριστικό είναι ότι τα προηγούμενα χρόνια τα διαθέσιμα σπίτια που θεωρούνταν «καλά» έφευγαν σχεδόν αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Πλέον η εικόνα έχει αλλάξει.
Οι οικογένειες ψάχνουν περισσότερο, συγκρίνουν περισσότερο και –κυρίως– κοιτούν πρώτα την τιμή.
Η Πάτρα βλέπει πλέον μετρήσιμα τις συνέπειες μιας αγοράς κατοικίας και ενός κόστους ζωής που λειτουργούν ως οικονομικό φίλτρο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών